Port protokołu jest pojęciem związanem z protokołami używanymi w Internecie do identyfikowania procesów działających na odległych systemach. Jest to jeden z parametrów gniazda.Numery portów reprezentowane są przez liczby naturalne z zakresu od 0 do 65535 (216 − 1). Niektóre numery portów (od 0 do 1023) są określone jako ogólnie znane, (ang. well known ports), i zarezerwowane na standardowo przypisane do nich usługi, takie jak np. WWW czy poczta elektroniczna. Dzięki temu można identyfikować nie tylko procesy, ale ogólnie znane usługi działające na odległych systemach. Numery od 1024 do 49151 są określone przez IANA jako zarejestrowane, (ang. registered), a od 49152 do 65535 jako dynamiczne/prywatne, (ang. dynamic/private). Różne usługi mogą używać tego samego numeru portów, pod warunkiem że korzystają z innego protokołu (TCP lub UDP), chociaż istnieją także usługi korzystające jednocześnie z jednego numeru portu i obu protokołów. Przykładem takiej usługi jest DNS – korzysta z portu 53 za pomocą TCP i UDP jednocześnie. Zdarza się także, że jedna usługa może korzystać z dwóch różnych portów używanych do innych zadań, jak to jest w przypadku FTP czy SNMP.

Visual Basic for Applications (VBA) to język programowania oparty na Visual Basicu zaimplementowany w aplikacjach pakietu Microsoft Office oraz kilku innych, jak na przykład AutoCAD i WordPerfect. Ta uproszczona wersja Visual Basica przeznaczona jest głównie do automatyzacji pracy z dokumentami, np. poprzez makropolecenia. Główną różnicą pomiędzy VBA a VB jest to, że VBA nie pozwala na tworzenie samodzielnych skompilowanych aplikacji typu EXE. Kod programu napisanego w VBA zawsze zawarty jest w dokumencie utworzonym przy pomocy programu obsługującego VBA – na przykład w pliku *.DOC edytora MS Word lub pliku *.XLS arkusza MS Excel. Program taki wymaga zatem środowiska uruchomieniowego, którym jest zainstalowana na komputerze aplikacja obsługująca dany dokument. Wyjątkiem symulującym samodzielnie działające aplikacje są pliki utworzone w programie Microsoft Access, które – przy zakupie rozszerzenia Microsoft Office Developer lub innego, pozwalają na uruchamianie plików Accessa na dowolnej ilości komputerów w tzw. Microsoft Access Runtime, bez konieczności wyposażania każdego pojedynczego komputera w pełny pakiet Microsoft Office.

Interpreter jest programem komputerowym, który analizuje kod źródłowy programu, a przeanalizowane fragmenty wykonuje. Dzieje się tak inaczej niż w procesie kompilacji, podczas którego nie wykonuje się wejściowego programu (kodu źródłowego), ale tłumaczy go do wykonywalnego kodu maszynowego lub kodu pośredniego, który jest potem zapisywany do pliku w celu późniejszego wykonania. Wykonanie programu za pomocą interpretera jest wolniejsze, a do tego zajmuje więcej zasobów systemowych niż wykonanie kodu skompilowanego, lecz może zająć relatywnie mniej czasu niż kompilacja i uruchomienie. Jest to zwłaszcza ważne przy tworzeniu i testowaniu kodu, kiedy cykl edycja-interpretacja-debugowanie może często być znacznie krótszy niż cykl edycja-kompilacja-uruchomienie-debugowanie. Interpretacja kodu jest wolniejsza niż uruchamianie skompilowanego kodu, ponieważ interpreter musi analizować każde wyrażenie i następnie wykonać akcję, a kod skompilowany jedynie wykonuje akcję. W implementacjach będących w pełni interpreterami wykonanie wielokrotne tego samego fragmentu kodu wymaga wielokrotnej interpretacji tekstu.

W systemach komputerowych konto oznacza zbiór zasobów i uprawnień w ramach danego systemu przypisanych konkretnemu użytkownikowi. We współczesnych systemach operacyjnych konta posiadają unikalną nazwę (login) i hasło. Proces autoryzacji w systemie wymagający zwykle podania nazwy konta i hasła określa się logowaniem. W systemach operacyjnych Microsoft Windows opartych na jądrze NT rozróżniamy trzy podstawowe rodzaje kont:
- administracyjne (odpowiednik linuksowego roota), z pomocą którego można określić dostęp do poszczególnych katalogów i znajdujących się w nich plików, programów, usług internetowych, urządzeń peryferyjnych oraz przydzielić określoną ilość wolnego miejsca na twardym dysku,
- użytkownika zaawansowanego, który ma podobne uprawnienia, jak zwykły użytkownik, lecz może on zmieniać ustawienia wpływające na wszystkich użytkowników (czas komputera, zainstalowane programy, itp.),
- użytkownika, które działa według ustawień zawartych na koncie administracyjnym. Użytkownik może korzystać z jednostki centralnej, ale tylko według uprawnień przyznanych mu przez administratora, a zapisanych w ustawieniach na koncie administracyjnym.

Język skryptowy to język programowania przeznaczony do kontrolowania konkretnej aplikacji. Skrypty, czyli programy napisane w językach skryptowych wykonywane są wewnątrz pewnej aplikacji, w odróżnieniu od programów (“normalnych”, nie skryptowych), które wykonują się niezależnie od innych aplikacji. Języki skryptowe są to często języki interpretowane zaprojektowane z myślą o interakcji z użytkownikiem. Zdarza się, że polecenia stosowane w skryptach są bardzo skomplikowane, np. w systemach UNIX w języku sh większość poleceń to samodzielne programy. Języki te są często używane do jednorazowych zadań, na przykład administracyjnych. Oprócz skryptów powłoki systemów uniksowych oraz narzędzi administracyjnych języki skryptowe osadzane bywają w różnych programach, dzięki czemu zapewniają możliwość zautomatyzowania powtarzających się czynności. Na przykład pakiet Microsoft Office wyposażony jest w osadzony interpreter języka Visual Basic for Applications (VBA). Swoje języki skryptowe mają też inne profesjonalne narzędzia edycyjne, jak AutoCAD czy 3D Studio Max.

Adres IP to numer nadawany interfejsowi sieciowemu, grupie interfejsów (broadcast, multicast), albo całej sieci komputerowej opartej na protokole IP, przeznaczona do identyfikacji elementów warstwy trzeciej modelu OSI – w obrębie sieci oraz poza nią (tzw. adres publiczny). Adres IP nie jest “numerem rejestracyjnym” komputera – nie identyfikuje jednoznacznie fizycznego urządzenia – może się dowolnie często zmieniać (np. przy każdym wejściu do sieci Internet) jak również kilka urządzeń może dzielić jeden publiczny adres IP. Ustalenie prawdziwego adresu IP użytkownika, do którego następowała transmisja w danym czasie jest możliwe dla systemu/sieci odpornej na przypadki tzw. IP spoofingu – na podstawie historycznych zapisów systemowych. W najpopularniejszej wersji czwartej (IPv4) jest zapisywany zwykle w podziale na oktety w systemie dziesiętnym lub rzadziej szesnastkowym bądź dwójkowym. W przeciwieństwie do adresu sprzętowego (MAC; warstwa druga modelu OSI) adres IP nie musi identyfikować jednoznacznie urządzenia ani w czasie, ani fizycznie (szczególnie, jeśli nie należy on do zakresu publicznego – jest adresem podlegającym translacji, bądź jest przydzielany dynamicznie).

Low Orbit Ion Cannon (LOIC) to program, który może być użyty do przeprowadzania ataków typu DDoS. Nazwa angielska oznacza działo jonowe umieszczone na niskiej orbicie okołoziemskiej czyli fikcyjną broń masowego rażenia występującą najczęściej w grach komputerowych (np. Command & Conquer) i twórczości z gatunku SF.
LOIC został oryginalnie stworzony przez firmę Praetox Technologies w języku C# a jego źródła zostały uwolnione. Narzędzie służy do przeprowadzania ataków DoS (a w przypadku wielu atakujących DDoS) poprzez przeciążenie atakowanego serwera dużą ilością pakietów TCP/UDP lub żądań protokołu HTTP. Niezależnie od głównego projektu dostępne są też wersje LOIC napisane w Pythonie oraz (nie wymagające instalacji) wersje napisane w języku JavaScript (JS LOIC). Specjaliści twierdzą, że odpowiednio przygotowane reguły dla systemów firewall mogą odfiltrować większość ruchu generowanego przez atak przeprowadzany za pomocą LOIC, ale należy pamiętać, że skuteczna obrona przed atakami DDoS na poziomie sieciowym jest bardzo trudna. Znanym przypadkiem użycia jest atak na strony WWW scjentologów przeprowadzony przez Anonymous w ramach Project Chanology.

Sub7 lub SubSeven to nazwa popularnego backdoora. Jest głównie używany przez tzw. script kiddies – niedoświadczonych crackerów do tworzenia szkód, takich jak chowanie kursora, zmiana ustawień systemowych czy wczytywanie stron pornograficznych. Może być jednak wykorzystany do poważniejszych działań przestępczych, takich jak kradzieże danych o kartach kredytowych dzięki keyloggerowi. Nazwa tego programu powstała przez odwrócenie słowa NetBus → (“suBteN”) i zmianę “ten” na “seven”. Sub7 jest zazwyczaj zatrzymywany przez oprogramowanie antywirusowe czy zapory sieciowe oraz dzięki wbudowanym cechom systemów operacyjnych dzięki czemu nie stanowi wielkiego zagrożenia dla bezpieczeństwa. Jednakże jeśli jest spakowany np. w archiwum zip niektóre starsze antywirusy mogą go nie wykryć (nowsze antywirusy mogą przeglądać archiwa, więc nie jest to dla nich zagrożeniem).
Autorem tego oprogramowania jest Mobman (miejsce jego pobytu i inne dane są nieznane). Projekt ten nie był uaktualniany od kilku lat, podobnie jak jego strona internetowa (ostatnia modyfikacja jest datowana na 6 kwietnia 2004 roku).

Script kiddie (z angielskiego script i kid, czyli “skryptowy dzieciak”) to w żargonie komputerowym – niedoświadczony cracker, który używa programów i skryptów napisanych przez innych bez dogłębnej znajomości zasad ich działania, po to jedynie aby uzyskać nieuprawniony dostęp do komputerowych kont użytkowników, plików lub żeby przeprowadzać ataki na systemy komputerowe np. poprzez tzw. DoS. Script kiddie nie potrafi sam tworzyć takich programów. Zazwyczaj ogranicza się do skanowania komputerów podłączonych do sieci w poszukiwaniu podatnych celów. Nazwa odnosi się do programów napisanych w języku skryptowym z systemów Linux lub Unix, określanych także jako skrypty, które są małymi i prostymi w użyciu aplikacjami wymagającymi jedynie podania celu np. adresu IP hosta.
Przykładowe programy używane przez script kiddies: WinNuke (atak typu DoS na który wrażliwe były systemy operacyjne Microsoft Windows 95, Microsoft Windows NT i Microsoft Windows 3.1x), Back Orifice, Sub7, Metasploit (otwarte narzędzie służące do testów penetracyjnych i łamania zabezpieczeń systemów teleinformatycznych. Metasploit posiada bazę gotowych exploitów oraz udostępnia interfejs, dzięki któremu można przygotowywać własne, korzystając z gotowych komponentów),

Digital Subscriber Line Access Multiplexer (DSLAM) to koncentrator cyfrowych linii abonenckich pracujących w technologii xDSL. Jest to urządzenie multipleksujące dane przesyłane od użytkowników linii DSL w kierunku sieci oraz demultipleksujące dane przesyłane w kierunku przeciwnym. Realizuje przyłączenie lokalnych użytkowników linii DSL-owej do szerokopasmowej sieci szkieletowej. Coraz rzadziej wykorzystywaną metodą multipleksacji w tych urządzeniach jest multipleksacja w dziedzinie czasu TDM (ang. Time Division Multiplexing). Jej miejsce zajmuje jej modyfikacja, czyli statystyczna multipleksacja w dziedzinie czasu STDM (ang. statistical TDM). Obecnie DSLAMy posiadają możliwość obsługi ruchu priorytetowego, kształtowania ruchu w sieci lub realizowania funkcji przełączających. Mogą pełnić funkcje mostujące jak i trasujące. Można je wyposażyć we wbudowane na stałe rutery IP lub przełączniki ATM-owe. DSLAM po stronie klienta, czyli po stronie pętli abonenckiej może obsługiwać tylko jeden, jak również kilka rodzajów DSL-u jednocześnie.